Wat is cybersquatting?
De domeinmarkt zit vol met gebruikers die veelbelovende adressen bezetten. Als deze domeinnamen handelsmerken zijn, kunnen ze in strijd zijn met de wet. Deze praktijk, die vaak als illegaal wordt beschouwd, wordt op internet gewoonlijk cybersquatting genoemd.
Betekenis en soorten cybersquatting
Terwijl domeingrabbers zich richten op onbeschermde termen, concentreren cybersquatters zich specifiek op handelsmerken en eigennamen. Het doel van het registreren van wettelijk beschermde termen als onderdeel van de domeinnaam is om deze tegen een hogere overdrachtsvergoeding te verkopen aan de daadwerkelijke rechthebbende.
Cybersquatting wordt ook wel brand jacking of name jacking genoemd, afhankelijk van het type merkbescherming. Als het controversiële domein de naam of een deel van de naam van muzikanten, sportpersoonlijkheden, tv-sterren of andere beroemdheden bevat, leidt dit tot een overlapping van beide praktijken.
Om druk uit te oefenen op rechthebbenden worden veel van deze domeinen voor kwaadaardige doeleinden gebruikt. Ze bevatten bijvoorbeeld inhoud die het bedrijf of de persoon in kwestie in een slecht daglicht stelt.
Een speciaal soort cybersquatting is typosquatting, waarbij opzettelijk typefouten worden gemaakt in domeinnamen van merknamen om bezoekers te onderscheppen.
Cybersquatting wordt vaak in één adem genoemd met domeingrabbing. Domeingrabbing verwijst naar het registreren van internetdomeinen met als doel de lucratieve doorverkoop van de rechten van de eigenaar in plaats van persoonlijk gebruik. Bij domeingrabbing worden namen van specifieke producten of diensten meestal vermeden om conflicten met rechthebbenden te voorkomen. Een subvorm hiervan is het zogenaamde domeinsnapping, waarbij het doel is om verlopen domeinen (d.w.z. domeinen die op het punt staan te verlopen) zo snel mogelijk op te kopen. In tegenstelling tot cybersquatting is domeingrabbing meestal niet in strijd met het merkenrecht.
Domeinnaamwetgeving in het Verenigd Koninkrijk
In het Verenigd Koninkrijk bestaat er geen duidelijk omschreven wetgeving inzake internetdomeinnamen, aangezien het grootste deel van het wettelijk kader gebaseerd is op het contractenrecht. Wanneer u een domein koopt en akkoord gaat met de wettelijke voorwaarden, bent u doorgaans gebonden aan een beleid voor geschillenbeslechting, bijvoorbeeld het Uniform Dispute Resolution Policy (UDRP) van ICANN. Als iemand beweert dat u een domein voor schadelijke doeleinden gebruikt en hij of zij de zaak wint, kan de domeinnaam aan hem of haar worden overgedragen.
Als u een domeinnaam registreert die lijkt op die van iemand anders, kan dit worden beschouwd als een ‘instrument van fraude’. Als de Britse rechtbank oordeelt dat de domeinnaam een inbreuk vormt op intellectuele eigendomsrechten, kan de domeineigenaar worden verplicht om de domeinnaam over te dragen en aansprakelijk worden gesteld voor eventuele schade en kosten.
Sommige landen, zoals de VS met hun Anticybersquatting Consumer Protection Act (ACPA), hebben specifiekere wetten inzake domeinnamen, die specifieke wettelijke rechten toekennen aan eigenaren van handelsmerken.
Sociale media en cybersquatting
Sociale mediasites zoals Facebook en Twitter blijven aan populariteit winnen en dit heeft geleid tot een nieuwe vorm van cybersquatting, waarbij door anderen handelsmerken of namen worden geregistreerd die door een handelsmerk worden beschermd. Ze hebben deze praktijk nu tot een schending van hun algemene voorwaarden verklaard. Tony La Russa, manager van de St. Louis Cardinals, heeft op pijnlijke wijze ondervonden hoe schadelijk cybersquatting kan zijn. Iemand registreerde een Twitter-account met zijn naam en plaatste veel denigrerende statusupdates met als doel zijn reputatie te schaden. Hij was de eerste beroemdheid die een rechtszaak tegen de site aanspande, maar trok deze later weer in.
Facebook is ook streng als het gaat om inbreuken op handelsmerken. Eigenaars van handelsmerken moeten onwettige profielen onmiddellijk melden zodra ze deze ontdekken. Een verdere maatregel om cybersquatting te voorkomen is authenticatie via mobiele telefoon, waarbij een gebruiker zijn account via de telefoon moet verifiëren om een gebruikersnaam te krijgen.
Let op de juridischedisclaimer met betrekking tot dit artikel.